نمانده شاخه ای از باغ آرزومندی

1 1 ای از باغ 1
نهال های دلم را چه شد که بر کندی؟!

به برگ برگ وجودم عطش نشسته ولی
نمانده بین من و انتظار ، پیوندی

به جرم اینکه تورا برگزیده ام دیگر
نرُسته بر لب من لاله ای و لبخندی

شکنجه سخت تراز این که بعداین همه سال
گریز پای غزل را به خاک افکندی

چه شد که این همه مدت مرا رها کردی!
به جستجوی که اینگونه آرزومندی

دوباره دیدمت از دور و عاشقت ماندم
به چشمهای تو خوردم ، دوباره سوگندی

به آتشی که برآنم ، گلایه ای نکنم
تو هم گذر کن و بر من بریز اسپندی

#زهراضیایی

#بروجنی

+ نوشته شده در یکشنبه سی ام اردیبهشت ۱۴۰۳ ساعت 10:58 توسط زهرا ضیایی بروجنی  |