همیشه اعتبارشعرهایم از نگاهت بود
که با اعجاز چشمانت مرا هوشیار می کردی
همیشه آفرین گفتم زلال چشمه سارت را
چگونه پیچ وتاب عشق راهموارمی کردی!
هنوزم وقت تنهایی سوالم ازخودم این است
چه می شدکه توهم عشق مرا اقرارمی کردی!
چنان من عاشقت بودم که باکوچکترین قهرت
تمام آسمان رابرسرم آوار می کردی!
هنوزم این غزلهارا به چشمانت بدهکارم
سرود عاشقی را در سرم تکرارمی کردی
غزل خیزی چشمان توثبت گینس است دیگر
شکوه هرنگاهت را چرا انکارمی کردی!
#زهراضیایی
بهار1395
برچسب: باسکوتت,
نویسنده: ابوالفضل جعفرینژاد