چه می شودکه تو اینجاکنارمن باشی
به قلب من بنشینی قرار من باشی
همین که محو شوم محو غنچه ات کافیست
اگرچه مایه آزار و خار من باشی
از آن سکوت پرازخشم و چشم خاموشت
امید صلح ندارم که یارمن باشی
خوشم دچار تو هستم ولی دلم خوشتر
تو نیز عاشق زار و دچار من باشی
مگر که قول ندادی مرا رها نکنی
شریک خوب وبد روزگار من باشی
در این غروب دراین روزهای پاییزی
چه می شود که تو ای گل بهار من باشی
شنیده ام که تو گاهی اسیر تردیدی
اگرچه کمتر از آنم که زار من باشی
کنار پنجره ها پرده می شوی گاهی
امید هست که در انتظار من باشی
برای اینکه بهارم شوی همین کافی ست :
اگر درخت من و برگ و بار من باشی
#زهراضیایی
برچسب:
نویسنده: ابوالفضل جعفرینژاد