1 میشد که از 1 1 1 1
مست احساس قشنگت شد و بویید تورا
غرق رویای نگاهت شده اندیشه ی من
کاش می شد که بقدر نفسی دید تورا
آرزومندترین دختر این شهر سراب
در هم آغوشی غم یکسره نالید تو را
غزلی از لبه ی پنجره دادم به نسیم
تا که آگاه کند ازغم تبعید تورا
ریشه ی جان مراتیشه زدن شیرین است
دل فرهاد من از غصه تراشید تورا
من همان کوه یخم بی تو که غم هایش را
کرد پنهان و غریبانه درخشید ، تورا
***
خاطرت هست که پشت سرمن در همه جا
گفتی این عاشق فهمیده، نفهمید مرا !
#1
برچسب:
نویسنده: ابوالفضل جعفرینژاد