آفت تنهایی

آنکه بخشید به من این همه زیبایی را
پس چرا داد به من آفت 1 را ؟

روز در آینه خورشیدم و شب مهتابم
نکند درک کسی این همه دارایی را

بعد با یک دل پر درد مرا شاعر کرد
تا فراموش کنم حسرت دنیایی را

اوکه هرشب به تماشای دلم می آید
خود محک میزند این صبر وشکیبایی را

مثل سیمرغ نشستم به نوک قلهی قاف
چون کبوتر نکشم منت هر جایی را

کاش ای کاش که بی واسطه می فهمیدم
راز این خلقت و این وسعت شیدایی را

***
حرمت عشق نگه داشتهام در همه عمر
با دل انجام دهم ، آنچه بفرمایی را

#زهراضیایی

+ نوشته شده در یکشنبه یکم مرداد ۱۴۰۲ ساعت 13:31 توسط زهرا ضیایی بروجنی  |