میسرودم از غم دل تنگی ام در کوچه ها
لکنت ٱمد قدرت طرز بیانم را گرفت
درمیان خاطراتت در وداع آخرین
قطره قطره اشک آمد دیدگانم را گرفت
عمر من سر میروددرحسرت آغوش تو
تو نبودی زندگی از من امانم را گرفت
زندگی بامن چه بازیهای پنهانی نکرد
بس که تابم داد صبر بی کرانم را گرفت
تاتو رفتی غم درون باور من خانه کرد
موج پشت موج آمد تا جهانم را گرفت
شانه های مهربانت را بیاور خوب من
گریه های لعنتی تاب و توانم را گرفت!!
#زهراضیایی
بهار1394
برچسب: آمدخیالت,
نویسنده: ابوالفضل جعفرینژاد